Τελικά υπάρχουν πολλοί που περιπλανώνται στην αιώνια αναζήτηση του ονείρου. Χαίρομαι που δεν είμαι μόνη, στα ταξίδια αυτά.
Καλώς ορίσατε στης ''Νύχτας τα μονοπάτια''

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Σε θυµάµαι

Remember you

Μονάχα εσένα όταν θυμάμαι
μόνο τότε εγώ δεν φοβάμαι. 
Τις δύσκολες τις νύχτες 
σαν πρέπει να κοιμάμαι.

Με τη βροχή, σε θυµάµαι
σαν βρέχει τις στάλες μετράμε.
Παρέα μου με την τρέλα 
το παρελθόν να προσπερνάμε.

Στα τραγούδια, σε θυμάμαι
με την μοναξιά, σου μιλάμε.
Για ν' αντέχει κι ο πόνος 
μονάχη το βράδυ σαν θα 'μαι.

Όταν δεν σ' έχω, σε θυμάμαι
με την σκέψη μου παραμιλάμε.
Μήτε σωπαίνουν κι οι φωνές
άρα πόσα όνειρα κουβαλάμε;

Είναι γεγονός, μα σε θυμάμαι
με τους αιθέρες, σε κυνηγάμε.
Αρκετά συχνά, μες στο μυαλό 
ανάμεσα στα σύννεφα, πετάμε.

Ακόμη σε κάθε γωνιά της γης 
στ' όρια, ανυπόταχτης λογικής.
Σε κάθε βήμα, που εμάς θα δένει
σε κάθε πρόβλημα, που αναμένει.

Είναι αληθινό, μα σε θυμάμαι 
κεραυνός μας καίει και πονάμε.
Μ' αναρωτιέται και η καρδιά
για ποιον σκοπό να τριγυρνάμε;

Βαθιά η ερώτηση, μα σε θυμάμαι!
Κι όσο για εσένα θα χτυπά..
Εσένα θ' αγαπάμε._

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου


Σε θυµάµαι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου