Τελικά υπάρχουν πολλοί που περιπλανώνται στην αιώνια αναζήτηση του ονείρου. Χαίρομαι που δεν είμαι μόνη, στα ταξίδια αυτά.
Καλώς ορίσατε στης ''Νύχτας τα μονοπάτια''

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Νύχτας Μονοπάτια




Να κόψω τον Ουρανό στα δυο
της Γης τα πέρατα να δω
που ξεγελούν το Χρόνο.
Της μοναξιάς να κόψω τα φτερά
φορώντας ρούχα γιορτινά
χορεύοντας στο δρόμο..

Το δικό σου λόγο για ν' ακούω
τ' άνθη να ποτίζω της βροχής.
Να τρέξω πίσω απ' τα πουλιά
κοντά μου εκεί, να 'ρθεις.

Κι ας μην ξέρω, που πηγαίνω
το μυαλό μου στο χάος χαμένο.
Στου κόσμου την τρέλα πεθαίνω
στους ανθρώπους, το νόημα γυρεύω.

Σε κάποια άλλη πολιτεία εμείς
σε τραγούδια μέσα της ψυχής.
Η Γη δεν μας χωράει ετούτη
βιβλίο γράψαμε άλλης εποχής.
Είναι αλήθειες που λέγονται
όταν η θλίψη απλώνεται παντού.
Ο Ήλιος κι η Σελήνη φαίνονται
αγγίζοντας τα όρια του Θεού.

Έσβησαν τ' άστρα του ουρανού
στη θωριά απ' τα δυο σου μάτια.
Ταξίδι ξεκίνα απόψε να με πας
κρυφά στης νύχτας μονοπάτια.

Αφήνω πίσω φόβους και ενοχές
μαρτύρους διώχνω και κριτές
για να σε ακολουθάω.
Στην άκρη βάζω τις ντροπές
κι αν έχω χιλιάδες δικαστές
έτσι θα σ' αγαπάω..

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου


Νύχτας Μονοπάτια

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου